Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Το χαμόγελο


Το χαμόγελο
Ένα χαμόγελο, δε στοιχίζει τίποτε & κάνει πολλά.
Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται,
χωρίς να πτωχαίνει εκείνον που το δίνει.
Δε διαρκεί πάρά μια στιγμή,
αλλά η ανάμνησή του είναι καμιά φορά αιώνια.
Κανένας δεν είναι τόσο πλούσιος, για να μην το έχει 
 ανάγκη
& κανένας τόσο πτωχός, για να μην το αξίζει.
Δημιουργεί την ευτυχία στο σπίτι.
Είναι ένα στήριγμα στις υποθέσεις & ορατή ένδειξη  
φιλίας.
Ένα χαμόγελο, αναπαύει τον κουρασμένο,
δίνει θάρρος στον απογοητευμένο,
παρηγορεί μέσα στη λύπη & είναι αντίδοτο σε κάθε  
 θλίψη.
Κι όμως, δε δανείζεται, δεν αγοράζεται, δεν κλέβεται,
γιατί είναι κάτι που έχει αξία μονάχα τη στιγμή που  
δίνεται.
Κι αν καμια φορά, συναντήσετε κάποιο πρόσωπο,
που δε σας δίνει το χαμόγελο που αξίζετε,
σταθείτε γενναιόδωροι & δώστε του το δικό σας.
Γιατί κανείς δεν έχει τόσο ανάγκη από το χαμόγελο,
όσο εκείνος που δεν μπορεί να το δώσει στους άλλους

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Το καημενούλι...

Το καημενούλι... Έτυχε να γενηθεί... σε λάθος κόσμο...
Και δεν είναι το μόνο... Τα περισσότερα ζώα υποφέρουν όταν πέσουν πάνω στους ανθρώπους...Έχουμε βλέπετε την υπεροψία, πως είμαστε οι κυρίαρχοι αυτού του γα... του πλανήτη! Και σκοτώνουμε τα πάντα τριγύρω μας...

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Μη πετάξεις ποτέ...

Μην πετάξεις ποτέ, με δανεικά φτερά... πλάσε τον κόσμο & τα όνειρά σου, απλά... 
όπως ένα παιδί... & ακολούθησέ τα μέχρι εκείνη, την πολύχρωμη άκρη...
αυτή η άκρη η μαγική... σε πάει παντού & πουθενά...
είναι του μυαλού ο μπερδεμένος ταξιδιώτης, που γυρεύει ουρανό...
είναι της τρέλας η πιο καλή παρέα & χορός μυστικός...
που σε μαγεύει & σε γητεύει σαν ανάσα ζεστός...
οπλοφορώντας τη θέλησή σου, βγες προς το φως…
κι ο φόβος θα γίνει φίλος καλός…
θα σε οδηγήσει σε μονοπάτια αβάδιστα, τόπους αλλόκοτους…
που δεν ταιριάζουν διόλου στους δειλότροπους…
σ’ αυτούς που το φεγγάρι έχουν προδώσει & του ζητάνε τώρα να τους σώσει…
από της μοίρας τους τη μαργαρίτα κι όλα τους μοιάζουν τάχα ίδια…
που όλο παλεύουν να ξεφύγουν κι όλο στον ίσκιο τους καταλήγουν…
μα εσύ αν θέλεις κράτα αυτό… έχε τα’ αστέρια για οδηγό…
και της καρδιάς σου τη φωτιά, να σε ζεσταίνει στην παγωνιά…
κι όταν όλα δείχνουν να έχουν χαθεί, εσύ να κάνεις πάντα γιορτή…
και είναι σίγουρο ως την αυγή, πως η ελπίδα θα’ χει φανεί…

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Παιχνιδοδαγκώματα...


Μια όμορφη & βροχερή ημέρα… Είπα ν’ακολουθήσω τη μελαγχωλία μου & να κάνω μια βόλτα. Στη γωνιά του δρόμου όμως, με περίμενε μια παράξενη εμπειρεία. Συνήθως, στις βόλτες μου πιάνω φιλίες μεκάθε ζωντανό οργανισμό… Κυρίως τετράποδα γλυκήτατα πλασματάκια, που το μόνο που θέλουν είναι λίγο φαγητό, νερό & δε λένε ποτέ όχι σε μερικά χαδάκια. Έτσι, στο πάρκο κοντά στο σπίτι μου, συνάντησα έναν παλιό γνώριμο… Ένα μαύρο, αδέσποτης φύσης & σκυλίσιας ράτσας φίλο, που με ακολουθούσε αργά με την παρέα του. Λίγο πιο κάτω, μερικά μέτρα από τη στάση, είδα το λεωφορείο & αποφάσησα να τρέξω να το προλάβω. Τότε, ξαφνικά, αισθάνομαι κάτι να με τραβάει απ’το πατζάκι & χάνω την ισορροπία μου. Δε χρειάστηκε πολύ, για να καταλάβω πως ο αλανιάρης φίλος μου, ήθελε να με κρατήσει κοντά του. Θα ήθελα πολύ, να μην αναλώνομαι στην καθημερινότητα & να έχω στη διάθεσή μου το χρόνο να μείνω μαζί του & να παίξουμε… Ποιος ξέρει; Ίσως και να τον έχω… Ίσως τον  αποκτήσω… Στο μέλλον!

Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Ο κλέψας... του κλέψαντος!

Όλοι, λίγο- πολύ έχουμε χάσει κάτι δικό μας(κάτι αγαπημένο…). Η απώλεια είναι κι αυτή μέσα στη ζωή. Τι γίνεται όμως, όταν γνωρίζεις ότι κάτι που έχασες το πήρε ο… (τάδε);
Να του το ζητήσεις; Δεν πρόκειται να παραδεχτεί ότι το πήρε… Χωρίς αποδείξεις, δεν κάνεις τίποτα! Αλλά και αποδείξεις να έχεις, είναι ικανός να σε βγάλει τρελό ή να σου πει πως δεν έχει ιδέα πως βρέθηκε σπίτι του αυτό που έχασες… Μάλλον θα πήρε τα πόδια του- ή αν δεν είχε, θα έβγαλε πόδια- και θα πήγε μόνο του! Και φυσικά, δεν έχει καμία σημασία τι ήταν αυτό που χάθηκε ή η αξία του(υλική ή συναισθηματική). Το θέμα είναι ότι γυάλιζε και αφού η αντανάκλαση του χτύπησε στο μάτι του άλλου… Σε κάθε περίπτωση, δε θα βγάλεις άκρη! Αν τύχει βέβαια να δεις τα κλεμμένα, μπαίνεις σε δίλημμα… Να τα πάρω; Κι αν τα πάρω, θα είμαι κλέφτης; Δε ξέρω αν θεωρείται κλεψιά, το να πάρεις- από τον κλέφτη-
αυτό που σου έκλεψε… Ούτε ποιος απ’ τους δύο είναι ο κλέφτης στην πραγματικότητα. Αυτό που ξέρω είναι ότι με τέτοιου είδους ανθρώπους, το μόνο που σε σώζει είναι το σοφό… Ο κλέψας του κλέψαντος!