Μη πετάξεις ποτέ...

Μην πετάξεις ποτέ, με δανεικά φτερά... πλάσε τον κόσμο & τα όνειρά σου, απλά... 

όπως ένα παιδί... & ακολούθησέ τα μέχρι εκείνη, την πολύχρωμη άκρη...

αυτή η άκρη η μαγική... σε πάει παντού & πουθενά...

είναι του μυαλού ο μπερδεμένος ταξιδιώτης, που γυρεύει ουρανό...

είναι της τρέλας η πιο καλή παρέα & χορός μυστικός...

που σε μαγεύει & σε γητεύει σαν ανάσα ζεστός...

οπλοφορώντας τη θέλησή σου, βγες προς το φως…

κι ο φόβος θα γίνει φίλος καλός…

θα σε οδηγήσει σε μονοπάτια αβάδιστα, τόπους αλλόκοτους…

που δεν ταιριάζουν διόλου στους δειλότροπους…

σ’ αυτούς που το φεγγάρι έχουν προδώσει & του ζητάνε τώρα να τους σώσει…

από της μοίρας τους τη μαργαρίτα κι όλα τους μοιάζουν τάχα ίδια…

που όλο παλεύουν να ξεφύγουν κι όλο στον ίσκιο τους καταλήγουν…

μα εσύ αν θέλεις κράτα αυτό… έχε τα’ αστέρια για οδηγό…

και της καρδιάς σου τη φωτιά, να σε ζεσταίνει στην παγωνιά…

κι όταν όλα δείχνουν να έχουν χαθεί, εσύ να κάνεις πάντα γιορτή…

και είναι σίγουρο ως την αυγή, πως η ελπίδα θα’ χει φανεί…

Παιχνιδοδαγκώματα...

Μια όμορφη & βροχερή ημέρα… Είπα ν’ακολουθήσω τη μελαγχωλία μου & να κάνω μια βόλτα. Στη γωνιά του δρόμου όμως, με περίμενε μια παράξενη εμπειρεία. Συνήθως, στις βόλτες μου πιάνω φιλίες μεκάθε ζωντανό οργανισμό… Κυρίως τετράποδα γλυκήτατα πλασματάκια, που το μόνο που θέλουν είναι λίγο φαγητό, νερό & δε λένε ποτέ όχι σε μερικά χαδάκια. Έτσι, στο πάρκο κοντά στο σπίτι μου, συνάντησα έναν παλιό γνώριμο… Ένα μαύρο, αδέσποτης φύσης & σκυλίσιας ράτσας φίλο, που με ακολουθούσε αργά με την παρέα του. Λίγο πιο κάτω, μερικά μέτρα από τη στάση, είδα το λεωφορείο & αποφάσησα να τρέξω να το προλάβω. Τότε, ξαφνικά, αισθάνομαι κάτι να με τραβάει απ’το πατζάκι & χάνω την ισορροπία μου. Δε χρειάστηκε πολύ, για να καταλάβω πως ο αλανιάρης φίλος μου, ήθελε να με κρατήσει κοντά του. Θα ήθελα πολύ, να μην αναλώνομαι στην καθημερινότητα & να έχω στη διάθεσή μου το χρόνο να μείνω μαζί του & να παίξουμε… Ποιος ξέρει; Ίσως και να τον έχω… Ίσως τον  αποκτήσω… Στο μέλλον!

Ο κλέψας... του κλέψαντος!

Όλοι, λίγο- πολύ έχουμε χάσει κάτι δικό μας(κάτι αγαπημένο…). Η απώλεια είναι κι αυτή μέσα στη ζωή. Τι γίνεται όμως, όταν γνωρίζεις ότι κάτι που έχασες το πήρε ο… (τάδε);
Να του το ζητήσεις; Δεν πρόκειται να παραδεχτεί ότι το πήρε… Χωρίς αποδείξεις, δεν κάνεις τίποτα! Αλλά και αποδείξεις να έχεις, είναι ικανός να σε βγάλει τρελό ή να σου πει πως δεν έχει ιδέα πως βρέθηκε σπίτι του αυτό που έχασες… Μάλλον θα πήρε τα πόδια του- ή αν δεν είχε, θα έβγαλε πόδια- και θα πήγε μόνο του! Και φυσικά, δεν έχει καμία σημασία τι ήταν αυτό που χάθηκε ή η αξία του(υλική ή συναισθηματική). Το θέμα είναι ότι γυάλιζε και αφού η αντανάκλαση του χτύπησε στο μάτι του άλλου… Σε κάθε περίπτωση, δε θα βγάλεις άκρη! Αν τύχει βέβαια να δεις τα κλεμμένα, μπαίνεις σε δίλημμα… Να τα πάρω; Κι αν τα πάρω, θα είμαι κλέφτης; Δε ξέρω αν θεωρείται κλεψιά, το να πάρεις- από τον κλέφτη-
αυτό που σου έκλεψε… Ούτε ποιος απ’ τους δύο είναι ο κλέφτης στην πραγματικότητα. Αυτό που ξέρω είναι ότι με τέτοιου είδους ανθρώπους, το μόνο που σε σώζει είναι το σοφό… Ο κλέψας του κλέψαντος!

Φολιάστε τους...

Ορισμένοι άνθρωποι… δεν έχουν τι να κάνουν και ξεσπούν το σαδισμό τους στους πιο αδύναμους, που είναι φυσικά… τα ζώα! Αφού η καταπίεση που ασκούν στα μέλη της οικογένειάς του(κυρίως στα παιδιά), δεν τους δίνει πλέον ικανοποίηση και ηδονή… Προσπαθούν να βρουν αδυναμία γύρω τους… Δε ξέρουν τι τους φταίει- ή μάλλον ξέρουν…-, είναι αγάμητοι ή ακόμη χειρότερα… Κακογαμημένοι! Δοκιμάζουν να πουλήσουν την εξουσία τους στους ανθρώπους, όμως κανείς δεν αγοράζει & τους μένει η πραγμάτια αμανάτι! Έτσι ξεσπούν στα ζώα, που είναι ανυπεράσπιστα απέναντι στην ανθρώπινη πονηριά & κακία. Όσο και να θέλει κάποιος, δεν μπορεί να τα προστατέψει απ’ όλους αυτούς(τους ατσαλάκωτους, βουβούς και νοικοκύρηδες!)… Η αρρωστημένη φαντασία τους, ξεπερνά κάθε όριο!!! Δεν τη χωράει ο ανθρώπινος νους… Τα καημενούλια θα υποστούν κάθε είδους ή θα θανατωθούν στη πρώτη ευκαιρία. Και είναι αυτή ακριβώς η στιγμή, που ένα άδολο μυαλό, θα ευχηθεί να πάθουν κακό(όσοι προκάλεσαν κάτι τέτοιο…). Εγώ όμως, έχω μια καλύτερη πρόταση, σαν απάντηση σε όλους αυτούς τους μικρόνοους… Φολιάστε τους!!!

Του χωριου, τα καμώματα...

Μεγάλωσα, όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι, στη Τσιμεντούπολη που τη λένε-ακόμα- Αθήνα.
Η νοσταλγία του χωριού όμως, ήταν πάντα ζωντανή μέσα μου… Πήγαινα μόνο τα καλοκαίρια & με περιορισμούς (στον τόπο & το χρόνο). Παρ’όλ’αυτά, κάθε φορά γέμιζα την καρδιά μου με εικόνες & συναισθήματα… Και αυτό ήταν που χρειαζόμουν πραγματικά! Μεγαλώνοντας βρέθηκα σε διάφορα μέρη & η εποχή δε με απασχολούσε πια. Είχα την τύχη να βρεθώ 2-3 φορές σε μαχαλά- πηγαδάκι(κυρίως γυναικών). Και  αφού έζησα το χωριό αρκετά & το γνώρισα(παραγνωριστήκαμε για την ακρίβεια)… Άρχισε τα γνωστά καμώματα… Καταστάσεις & νοοτροπίες που το είναι μου δεν αντέχει! Ένιωθα ότι φταίω που δε γεννήθηκα άντρας, μιας και η λέξη γυναίκα δεν είναι συνώνυμη με τον άνθρωπο. Και αφού μου ήταν αδύνατο να συμβιβαστώ με τη φύση μου… Δε μπορούσα να συμβιβαστώ & με τη λογική του: Και τι έγινε που ο αδερφός τον αδερφό σκοτώνει; Τι πειράζει που ο παππούς ασελγεί στην ανήλικη εγγονή του; Και οι γονείς που καταστρέφουν τη ζωή των παιδιών τους;… Αν δεν το μάθει το χωριό, όλα καλά! Δε συνέβη τίποτα! Έλα όμως, που συνήθως υπάρχει μια κουτσομπόλα γειτόνισσα- χασομέρισσα- γλωσσού, που έχει στήσει αυτί πίσω από την κουρτίνα του παραθύρου της! Τελικά ισχύει το… Ουδέν κρυπτόν υπό το μάτι της γειτόνισσας! Αφού την επόμενη μέρα το έχει μάθει το μισό χωριό(κι αυτό γιατί δεν πρόλαβε να ενημερώσει & το άλλο μισό). Τώρα αν είσαι άτυχος & το χωριό σου είναι μικρό… Καλύτερα να βρεις μέρος να κρυφτείς! Και αν δε βρεις καμιά καλή κρυψώνα… Υπάρχει η λύση της πόλης, όπου θα είσαι… Άγνωστος μεταξύ αγνώστων.